Niki Stylianou speaks to René Sarantinou from Top Magazine

Her vision, design, and the support of creators.

21 July 2026

Niki Stylianou has dedicated her journey to creating spaces where art becomes a catalyst for dialogue, collaboration, and genuine human connection. Prompted by her work through the UNI.VERSUS Art Room, the JELO6 Project, and The Light Factory, she discusses the value of authentic expression, creativity, and the exchange of ideas within the contemporary art scene.

How was the idea of the UNI.VERSUS Art Room born, and what was your personal vision when you embarked on this endeavor?

I love people, life, self-expression, creation, and creativity.

The UNI.VERSUS Art Room was born at a time when the need for free expression became a priority in my life. From the very beginning, I envisioned it not as a conventional gallery, but as a space for encounters, exchange, and conversation.

Perhaps this approach is rooted in my architectural background. I have always been interested not only in beautiful objects and environments, but also in the relationships that develop between them. I am fascinated by systems, interactions, and dynamics: between the viewer and the artwork; between the artwork and posture, movement, and the body; and between an idea and the process of bringing it to life.

Over the years, UNI.VERSUS has evolved into an open platform for dialogue, collaboration, and experimentation. My aim is to create conditions that empower artists—offering them a safe space in which to exhibit their work, connect meaningfully with themselves, and engage with the public.

I believe that authentic artistic expression, whether through fine or applied art, possesses immense power. Authenticity has the remarkable ability to touch us both individually and collectively, bringing us together through shared experience.

The gallery navigates between contemporary art, design, and art jewelry, hosting various forms of creative expression. What is it that connects all these practices under the same roof?

I consciously choose not to view contemporary art, craftsmanship, design, and art jewelry as separate fields. I see them as different languages within the same creative process.

What moves me is not so much the final form or medium, but the relationship between human beings and materiality—the moment when an idea takes shape and a material, whether pigment, clay, metal, wood, fabric, or even plastic, is transformed into a carrier of meaning.

Every work retains traces of the journey that brought it into being and becomes the bearer of its own narrative.

In its current form, UNI.VERSUS does not represent a specific discipline. Instead, it celebrates the creative process itself, regardless of the medium through which it is expressed.

When jewelry meets sculpture, when a functional object enters into dialogue with a work of visual art, or when design touches art, their differences are not erased. On the contrary, they become more compelling. At these intersections, new interpretations, collaborations, and ways of perceiving both the works and ourselves can emerge.

I believe contemporary creation does not need rigid boundaries. It needs open environments where ideas, materials, and people can meet, interact, and evolve together.

This is the kind of space UNI.VERSUS aspires to be.

Brooch by Artemis Valsamaki

How do you select the artists and the exhibitions you present? Is there a specific curatorial philosophy that characterizes the UNI.VERSUS Art Room?

The curatorial philosophy of UNI.VERSUS is centred more on creating connections than on presenting objects. We bring together creators from different disciplines, generations, and cultural backgrounds whenever we sense that they share a common conceptual core—one that can meaningfully illuminate questions and ideas that remain open to exploration.

Personally, I do not consider myself a curator in the traditional sense. I see my role as accompanying people on their creative journeys and seeking out those who have the courage to investigate, question, and express something genuinely their own.

This is why I would describe UNI.VERSUS as a human-centred platform.

Brooch by Liana Pattihis

Your activity extends beyond Greece, through collaborations and participation in international events. How important is it for you to act as a bridge between Greek creation and the international audience?

I consider international collaboration essential, but not as a form of one-dimensional promotion. I do not believe that culture is “exported.” I believe it must travel.

International collaborations are necessary not only for artworks to travel, but, more importantly, for ideas to travel. Meaningful exchange begins when people, cultures, and ways of thinking meet on equal terms—when they create space to learn from and influence one another and, if they choose, to absorb new perspectives and evolve through this creative exchange.

Through UNI.VERSUS, I strive to build bridges that work in both directions: to give Greek creators opportunities to engage with the world, while also bringing artists, ideas, experiences, and practices to Greece that can enrich our own creative community.

I believe deeply in the power of exchange. The more we listen, share, and collaborate, the broader our horizons become.

In addition to the UNI.VERSUS Art Room, you are a co-organizer of the JELO6 Project, an initiative that has significantly contributed to the promotion of contemporary art jewelry in Greece. How do you see the institution evolving, and what is its role in shaping a more outward-looking Greek creative community?

The JELO6 Project was born from the need to create a shared meeting ground for people working with jewellery, ceramics, micro-sculpture, and objects as vehicles for artistic expression. From the outset, our aim was not simply to establish another event, but to build a vibrant creative community.

As this community continues to grow, we remain committed to the same values: connection and collaboration among Greek and international creators, inclusivity, participation, and the belief that creativity can be a meaningful form of peaceful activism.

Art does more than document or critique. It can give form to our concerns, open new ways of thinking, and create space for meaningful communication.

For this reason, I believe the greatest value of JELO6 lies not in the number of participants or the extent of its international visibility, but in the relationships it creates—relationships that continue to develop long after each event has ended. When people meet, a collaboration begins, a joint exhibition takes shape, or a new idea finds fertile ground in which to grow, I feel that JELO6 has truly fulfilled its purpose.

I hope JELO6 will continue to serve as an open space for connection and exchange—one in which Greek creativity engages with the international scene on equal terms, and diversity is not diminished or erased, but recognised as the greatest strength of any living creative community.

Through The Light Factory, you focus on supporting and empowering artists through mentoring and consulting. What are the greatest challenges creators face today, and what do you aim to offer them through this initiative?

Today, creators are called upon to balance many different roles. It is no longer enough to be highly skilled in their discipline. They must communicate their work, shape their professional path, manage collaborations, find their audience, continue to evolve, and build an international presence—all without sacrificing the time and inner space that creativity itself requires.

Maintaining this balance is not easy. Yet I believe the greatest challenge is not practical; it is remaining connected to the reason one began creating in the first place. Amid the noise of everyday life and the pressure of constant visibility, it is easy to lose one’s personal voice while trying to meet external demands, expectations, and conditions.

The Light Factory was created precisely to support creators on this journey. We approach mentoring not as a one-way transfer of knowledge, but as a creative dialogue—one that helps each artist recognise their potential, organise their next steps, and develop greater confidence in their unique perspective.

For me, meaningful support is not about providing ready-made answers. It is about creating the right conditions and offering the appropriate tools so that each person can discover their own answers.

When creators find their voice and feel able to express it with consistency and freedom, they have already taken the most important step.

Originally published in: https://topmagazin.gr/

Η Νίκη Στυλιανού έχει αφιερώσει τη διαδρομή της στη δημιουργία χώρων όπου η τέχνη γίνεται αφορμή για διάλογο, συνεργασία και ουσιαστική ανθρώπινη σύνδεση. Με αφορμή τη δράση της μέσα από την UNI.VERSUS Art Room, το JELO6 Project και το The Light Factory, μιλά για την αξία της αυθεντικής έκφρασης, της δημιουργικότητας και της ανταλλαγής ιδεών στη σύγχρονη καλλιτεχνική σκηνή.

Πώς γεννήθηκε η ιδέα της UNI.VERSUS Art Room και ποιο ήταν το προσωπικό σας όραμα όταν ξεκινήσατε αυτό το εγχείρημα;

Αγαπώ τον άνθρωπο και αγαπώ την αυτοέκφραση. Αγαπώ τη ζωή και αγαπώ τη δημιουργία και τη δημιουργικότητα. Η UNI.VERSUS Art Room γεννήθηκε κάποια στιγμή, που στη ζωή μου η ανάγκη για ελεύθερη έκφραση έγινε προτεραιότητα. Από την αρχή δε φαντάστηκα το χώρο αυτό ως συμβατική γκαλερί, αλλά ως τόπο συνάντησης, ανταλλαγής, συνομιλίας.

Ίσως αυτή η προσέγγιση να έχει τις ρίζες της στην αρχιτεκτονική μου παιδεία. Πάντα με ενδιέφεραν τόσο τα όμορφα πράγματα και τα όμορφα περιβάλλοντα, όσο και οι σχέσεις που αναπτύσσονται ανάμεσά τους. Με γοήτευαν τα συστήματα, η αλληλεπίδραση, οι δυναμικές. Μεταξύ θεατή-παρατηρητή και έργου. Μεταξύ έργου και στάσης ή κίνησης. Μεταξύ έργου και σώματος. Μεταξύ ιδέας και διαδικασίας υλοποίησης.

Με τα χρόνια, η UNI.VERSUS εξελίχθηκε σε μια ανοιχτή πλατφόρμα διαλόγου, συνεργασίας και πειραματισμού. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ τις συνθήκες εκείνες που θα μπορούσαν να ενδυναμώσουν τους καλλιτέχνες, παρέχοντάς τους ασφαλή χώρο για έκθεση, αλλά και ουσιαστική επαφή με τον εαυτό τους και το κοινό. Πιστεύω ότι η έκφραση μέσω τέχνης, καλής ή εφαρμοσμένης, έχει μεγάλη δύναμη όταν είναι αυθεντική. Η αυθεντικότητα έχει μια υπέροχη δύναμη να αγγίζει με τέτοιο τρόπο τόσο το άτομο όσο και τις συλλογικότητες, ενώνοντας μέσω της κοινής εμπειρίας.

Η γκαλερί κινείται ανάμεσα στη σύγχρονη τέχνη, το design και το καλλιτεχνικό κόσμημα, φιλοξενώντας διαφορετικές μορφές δημιουργικής έκφρασης. Τι είναι αυτό που συνδέει όλες αυτές τις πρακτικές κάτω από την ίδια στέγη;

Επιλέγω συνειδητά να μη βλέπω τη σύγχρονη τέχνη, τη χειροτεχνία, το design και το καλλιτεχνικό κόσμημα ως διακριτά πεδία. Τα αντιλαμβάνομαι ως διαφορετικές γλώσσες της ίδιας δημιουργικής διαδικασίας. Αυτό που με συγκινεί δεν είναι τόσο η τελική μορφή ή το μέσο, όσο η σχέση του ανθρώπου με την υλικότητα· η στιγμή που μια ιδέα παίρνει μορφή και ένα υλικό –είτε είναι χρωστική, πηλός, μέταλλο, ξύλο, ύφασμα ή ακόμη και πλαστικό– μετασχηματίζεται σε φορέα νοήματος. Με συγκινεί το γεγονός ότι κάθε έργο διατηρεί τα ίχνη της διαδρομής που το γέννησε και γίνεται φορέας της δικής του αφήγησης.

Στη σημερινή της μορφή, η UNI.VERSUS δεν εκπροσωπεί έναν συγκεκριμένο κλάδο. Υπογραμμίζει την ίδια τη δημιουργική διαδικασία, ανεξάρτητα από το μέσο που αυτή χρησιμοποιεί για να εκφραστεί. Όταν το κόσμημα συναντά τη γλυπτική, όταν ένα χρηστικό αντικείμενο συνομιλεί με ένα εικαστικό έργο ή όταν το design αγγίζει την τέχνη, οι διαφορές δεν αναιρούνται· αντίθετα, αποκτούν μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Μέσα από αυτές τις συναντήσεις πεδίων γεννιούνται νέες αναγνώσεις, νέες συνεργασίες και, συχνά, νέοι τρόποι να αντιληφθούμε όχι μόνο τα έργα αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό.

Πιστεύω ότι η σύγχρονη δημιουργία δεν χρειάζεται στεγανά. Χρειάζεται ανοιχτά περιβάλλοντα, όπου ιδέες, υλικά και άνθρωποι μπορούν να συναντιούνται, να αλληλεπιδρούν και να εξελίσσονται μαζί. Ένας τέτοιος χώρος φιλοδοξεί να είναι η UNI.VERSUS.

Καρφίτσα από την Ιόλη Λειβαδά.

Πώς επιλέγετε τους καλλιτέχνες και τις εκθέσεις που παρουσιάζετε; Υπάρχει μια συγκεκριμένη επιμελητική φιλοσοφία που χαρακτηρίζει την UNI.VERSUS Art Room;

Θα έλεγα ότι η επιμελητική φιλοσοφία της UNI.VERSUS βασίζεται περισσότερο στη δημιουργία συνδέσεων παρά στην παρουσίαση αντικειμένων. Μας ενδιαφέρει να φέρνουμε κοντά δημιουργούς από διαφορετικά πεδία, αλλά και από διαφορετικές γενιές και πολιτισμικές αφετηρίες, όταν αισθανόμαστε ότι μοιράζονται έναν κοινό εννοιολογικό πυρήνα που μπορεί να αναδείξει, με ουσιαστικό τρόπο, ζητήματα και έννοιες που παραμένουν ακόμη ανοιχτά προς διερεύνηση.

Προσωπικά, δεν θεωρώ τον εαυτό μου επιμελήτρια με την κλασική έννοια του όρου. Νιώθω περισσότερο ότι συνοδεύω ανθρώπους στη δημιουργική τους πορεία, αναζητώντας εκείνους που έχουν το θάρρος να ερευνήσουν, να αμφισβητήσουν και να εκφράσουν κάτι αληθινά δικό τους.

Ίσως γι’ αυτό θα χαρακτήριζα τη UNI.VERSUS ως μια ανθρωποκεντρική πλατφόρμα.

Καρφίτσα από την Λιάνα Παττίχη

Η δραστηριότητά σας εκτείνεται και εκτός Ελλάδας, μέσα από συνεργασίες και συμμετοχές σε διεθνείς διοργανώσεις. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να λειτουργείτε ως γέφυρα ανάμεσα στην ελληνική δημιουργία και το διεθνές κοινό;

Το θεωρώ ουσιαστικό, όχι όμως με την έννοια της μονοδιάστατης προβολής. Δεν πιστεύω ότι ο πολιτισμός «εξάγεται». Πιστεύω όμως ότι οφείλει να ταξιδεύει. Θεωρώ ότι οι διεθνείς συνεργασίες είναι απαραίτητες, όχι μόνο για να ταξιδεύουν τα έργα, αλλά κυρίως για να ταξιδεύουν οι ιδέες. Η ουσιαστική ανταλλαγή ξεκινά όταν διαφορετικοί άνθρωποι, πολιτισμοί και τρόποι σκέψης συναντιούνται ισότιμα και αφήνουν χώρο ο ένας στον άλλον να ενημερωθεί, να επηρεαστεί κατά βούληση και, αν το επιλέξει, να ενσωματώσει και να εξελιχθεί μέσα από τη ζύμωση αυτή.

Μέσα από την UNI.VERSUS, προσπαθώ να δημιουργώ γέφυρες που λειτουργούν και προς τις δύο κατευθύνσεις. Να δίνω στους Έλληνες δημιουργούς ευκαιρίες να συνομιλήσουν με τον κόσμο, αλλά και να φέρνω στην Ελλάδα καλλιτέχνες, ιδέες, εμπειρίες και πρακτικές που μπορούν να εμπλουτίσουν τη δική μας δημιουργική κοινότητα.

Πιστεύω ακράδαντα στην ανταλλαγή. Όσο περισσότερο ακούμε, μοιραζόμαστε και συνεργαζόμαστε, τόσο περισσότερο διευρύνονται οι ορίζοντές μας.

Εκτός από την UNI.VERSUS Art Room, είστε συνδιοργανώτρια του JELO6 Project, μιας πρωτοβουλίας που έχει συμβάλει ουσιαστικά στην ανάδειξη του σύγχρονου καλλιτεχνικού κοσμήματος στην Ελλάδα. Πώς βλέπετε να εξελίσσεται ο θεσμός και ποιος είναι ο ρόλος του στη διαμόρφωση μιας πιο εξωστρεφούς ελληνικής δημιουργικής κοινότητας;

Το JELO6 Project ξεκίνησε από την ανάγκη να δημιουργηθεί ένας κοινός τόπος συνάντησης για ανθρώπους που εργάζονται με το κόσμημα, την κεραμική, τη μικρογλυπτική και γενικότερα το αντικείμενο ως φορέα καλλιτεχνικής έκφρασης. Από την πρώτη στιγμή μάς ενδιέφερε περισσότερο να δημιουργήσουμε μια ζωντανή κοινότητα παρά μια ακόμη διοργάνωση.

Σήμερα, καθώς αυτή η κοινότητα διευρύνεται, παραμένουμε προσηλωμένοι στις ίδιες αξίες: τη γνωριμία και τη συνεργασία ανάμεσα σε Έλληνες και διεθνείς δημιουργούς, τη συμπερίληψη, τη συμμετοχικότητα και την πεποίθηση ότι η δημιουργία μπορεί να αποτελέσει μια ουσιαστική μορφή ειρηνικού ακτιβισμού. Η τέχνη δεν υπάρχει μόνο για να καταγράφει ή να ασκεί κριτική· μπορεί να δίνει μορφή σε όσα μας απασχολούν, να ανοίγει νέους τρόπους σκέψης και να δημιουργεί χώρο για ουσιαστική επικοινωνία.

Γι’ αυτό θεωρώ ότι η μεγαλύτερη αξία του JELO6 δεν βρίσκεται στον αριθμό των συμμετοχών ή στη διεθνή του προβολή, αλλά στις σχέσεις που γεννιούνται μέσα από αυτό και συνεχίζουν να αναπτύσσονται πολύ μετά το τέλος κάθε διοργάνωσης. Όταν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζονται, όταν ξεκινά μια συνεργασία, μια κοινή έκθεση ή μια νέα ιδέα βρίσκει το έδαφος για να εξελιχθεί, τότε αισθάνομαι ότι ο θεσμός έχει πραγματικά πετύχει τον σκοπό του.

Εύχομαι το JELO6 να συνεχίσει να λειτουργεί ως ένας ανοιχτός χώρος συνάντησης και ανταλλαγής, όπου η ελληνική δημιουργία συνομιλεί ισότιμα με τη διεθνή σκηνή και όπου η διαφορετικότητα δεν εξομαλύνεται, αλλά αναγνωρίζεται ως η μεγαλύτερη δύναμη κάθε ζωντανής δημιουργικής κοινότητας.

Μέσα από το The Light Factory εστιάζετε στην υποστήριξη και ενδυνάμωση καλλιτεχνών μέσω mentoring και συμβουλευτικής. Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν σήμερα οι δημιουργοί και τι είναι αυτό που επιδιώκετε να τους προσφέρετε μέσα από αυτή την πρωτοβουλία;

Σήμερα οι δημιουργοί καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε πολλούς διαφορετικούς ρόλους. Δεν αρκεί να είναι άρτια καταρτισμένοι στο αντικείμενό τους. Χρειάζεται να επικοινωνήσουν το έργο τους, να οργανώσουν την επαγγελματική τους πορεία, να διαχειριστούν συνεργασίες, να βρουν το κοινό τους, να εξελίσσονται διαρκώς και να αποκτήσουν διεθνή παρουσία, χωρίς να χάσουν τον χρόνο και τον εσωτερικό χώρο που απαιτεί η ίδια η δημιουργική πράξη. Δεν είναι εύκολο να διατηρηθεί αυτή η ισορροπία.

Πιστεύω, όμως, ότι η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι πρακτική. Είναι να παραμείνει κανείς συνδεδεμένος με τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να δημιουργεί. Μέσα στον θόρυβο της καθημερινότητας και της συνεχούς έκθεσης, είναι εύκολο να χάσει την προσωπική του φωνή, προσπαθώντας να ανταποκριθεί σε εξωτερικές απαιτήσεις, προσδοκίες και συνθήκες.

Το The Light Factory δημιουργήθηκε ακριβώς για να στηρίξει αυτή τη διαδρομή. Δεν αντιμετωπίζουμε το mentoring ως μια μονόδρομη μεταφορά γνώσης, αλλά ως έναν δημιουργικό διάλογο που βοηθά κάθε καλλιτέχνη να αναγνωρίσει τις δυνατότητές του, να οργανώσει τα επόμενα βήματά του και να αποκτήσει μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη δική του άποψη.

Για μένα, η ουσιαστική υποστήριξη δεν είναι να δίνει κανείς έτοιμες απαντήσεις. Είναι να δημιουργεί τις συνθήκες ώστε ο άλλος να εφοδιαστεί με τα κατάλληλα εργαλεία για να ανακαλύπτει τις δικές του.

Όταν ένας δημιουργός βρίσκει τη φωνή του και αισθάνεται ότι μπορεί να την εκφράσει με συνέπεια και ελευθερία, τότε έχει ήδη κάνει το σημαντικότερο βήμα.

Αρχική δημοσίευση: ( https://topmagazin.gr/

blog

Niki Stylianou speaks to René Sarantinou from Top Magazine

Her vision, design, and the support of creators.

Dora Charalampaki talks to Niki Stylianou about her Visual Language

Forma

Presence /// Absence – Press Release

Marguerite Bones

A Conversation with Konstantinos Papadoukas