Το My Symbols συγκεντρώνει μια ομάδα Ελλήνων δημιουργών που διερευνούν τις προσωπικές συμβολικές γλώσσες οι οποίες θεμελιώνουν τη δημιουργική τους πρακτική.
Στην καρδιά της έκθεσης βρίσκεται η αντίληψη ότι κάθε καλλιτέχνης αναπτύσσει, με την πάροδο του χρόνου, έναν αστερισμό από επαναλαμβανόμενες φόρμες, υλικά, χειρονομίες, εικόνες και οπτικές αναφορές που λειτουργούν ως συμβολικές άγκυρες μέσα στο έργο του. Αυτά τα στοιχεία συχνά υπερβαίνουν την αισθητική, μετατρεπόμενα σε αποθετήρια μνήμης, εμπειρίας, επιθυμίας, πολιτισμικής κληρονομιάς και προσωπικής αφήγησης.
Η έκθεση προσκαλεί τους θεατές να προσεγγίσουν αυτά τα σύμβολα όχι ως παγιωμένα νοήματα, αλλά ως ζωντανές, εξελισσόμενες οντότητες — θραύσματα ατομικών μυθολογιών μέσα από τα οποία οι δημιουργοί διαπραγματεύονται την ταυτότητα, το ανήκειν, τη μεταμόρφωση και τη σχέση τους με τον κόσμο.

Η Αγγελίκα Διπλάρη παρουσιάζει το «Cities, Places»:
Στη βαθιά νύχτα και την ελευθερία των συνειρμών, μέσα στη λέξη «πόλη», έναν τόπο, χωρίς να προδικάζω πού θα με οδηγήσει, αν θα νιώσω φόβο, θλίψη ή χαρά, χωρίς να με νοιάζει αν θα είναι όμορφο, άσχημο, σωστό ή λάθος. Ναοί, κτίρια, αρχαίες πόλεις, τελετές, έγκλημα, μετρό, ταξί, ορίζοντες, ποτάμια. Σε εκείνες τις πόλεις όπου έτρεφα ένα παιδικό όνειρο να κατοικήσω, μαγεμένη από ασπρόμαυρες ταινίες, βιβλία και αφηγήσεις, αλλά δεν έζησα ποτέ, ο συνειρμός της σκέψης σταμάτησε και ξεκίνησε ο μόχθος της δημιουργίας. Ίσως κι αυτό να αποτελεί μια μορφή λύτρωσης! Βαρανάσι, Μανίλα, Σρι Λάνκα, Τόκιο, Ανόι, Καρμαντού, όπως εγώ τις έχω πλάσει.

Ο Άγγελος Κωνσταντακάτος παρουσιάζει το «My Symbol, the Mushroom»:
Ένα σύμβολο για μένα, ίσως, είναι το μανιτάρι. Όχι επειδή είναι κάτι από τη φύση, η οποία ούτως ή άλλως με εμπνέει με τα υλικά και τις οργανικές της φόρμες, αλλά επειδή το μανιτάρι είναι κάτι που θαυμάζω. Έχει τη δική του βούληση, τη δική του ενέργεια που με συμπληρώνει. Πάντα κάνει κάτι περισσότερο από αυτό που έχω σκεφτεί, μου δείχνει τους τρόπους με τους οποίους θέλει να το μεταχειριστώ, βάζει πάντα την υπογραφή του – ανεξάρτητα από το αν όλοι βλέπουν μόνο εμένα ως δημιουργό. Ξέρω μέχρι ποιο βαθμό είμαι εγώ και ποιο κομμάτι της δημιουργίας μου είναι η δική του πινελιά. Ό,τι κι αν κάνω, με όποιο υλικό κι αν δουλεύω, έχω το μανιτάρι στο μυαλό μου ως παράδειγμα ότι όλα είναι δυνατά, αρκεί να μπορείς να δεις και να κατανοήσεις.

Η Άρτεμις Βαλσαμάκη παρουσιάζει τα «Hands» και «Eye Am»:
Τα προσωπικά μου σύμβολα είναι στενά συνδεδεμένα με έναν κόσμο οπτικής αφήγησης. Ως καλλιτέχνις, τα χρησιμοποιώ ως ένα λεξιλόγιο για να δημιουργήσω μια παγκόσμια γλώσσα. Καθώς οι περισσότερες ιστορίες μου εξερευνούν θέματα φαντασίας, μυθολογίας, καθημερινής ζωής ή ονείρων —για να αναφέρω μερικά—, μέσω του κοσμήματος αυτά τα σύμβολα γίνονται μέρος ενός ημερολογίου που συνδέεται με το σώμα. Όσο μεγαλώνω, πιάνω τον εαυτό μου να έχει μεγαλύτερη τάση να αντιπαραθέτει το σύγχρονο με το κλασικό, αποτίοντας έτσι φόρο τιμής στις ρίζες μου, υπερβαίνοντας τον χρόνο και τον τόπο. Στο κάτω κάτω, αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν δουλεύω πάνω σε ένα κόσμημα. Ο χρόνος παύει να υπάρχει.

Η Ιόλη Λειβαδά, @ioliartworks, παρουσιάζει το «what remains»:
Σε διάλογο με τη φύση και την εμπειρία, αναδύονται τα προσωπικά μου σύμβολα. Μέσα από ίχνη και χειρονομίες, φέρουν θραύσματα μνήμης, παρουσίας και μεταμόρφωσης.

Ο Κωνσταντίνος Παπαδούκας παρουσιάζει το «Liminal State»:
Το Liminal State (Οριακή Κατάσταση) είναι μια σειρά από γλυπτά – κοσμήματα που ξεδιπλώνονται στο ενδιάμεσο — στην ανθρώπινη επικράτεια όπου η μοναξιά μετατρέπεται σε τόπο μεταμόρφωσης αντί για απόδραση. Αναδυόμενο από τον ήσυχο απόηχο του Sacred Spaces, το Liminal State μετατοπίζεται από την απομόνωση που επέβαλε η πανδημία στη μετάβαση. Εξερευνά το αβέβαιο έδαφος ανάμεσα στην ακινησία και την κίνηση, την παρουσία και την εξαφάνιση, το εσωτερικό και το εξωτερικό.
Οι φόρμες υπαινίσσονται περάσματα, κλιμακοστάσια και θραύσματα περιορισμού ή μιας μεγαλοπρέπειας που καταρρέει. Φέρουν ίχνη ιερής γεωμετρίας, αλλά χαλαρώνουν τη βεβαιότητά τους. Κάθε κομμάτι σηματοδοτεί ένα κατώφλι — μια εύθραυστη διαπραγμάτευση ανάμεσα στην προστασία και την έκθεση, το ανήκειν και την αποξένωση.
Αν το Sacred Spaces αναζητούσε την ειρήνη μέσα στον εγκλεισμό, το Liminal State κατοικεί στη στιγμή ακριβώς πριν από την έξοδο από αυτόν. Αιωρείται εκεί όπου το νόημα διαλύεται και ανασχηματίζεται — όπου δεν είμαστε ούτε εδώ ούτε εκεί, αλλά έχουμε απόλυτη επίγνωση του γίγνεσθαι.

Η Λίλυ Κανελλοπούλου παρουσιάζει το «Colorful comeback»:
Πιστεύω ότι η βαθύτερη επιθυμία μου για ομορφιά, η αναζήτησή μου να ανακαλύψω την κρυμμένη μου ποίηση, να εκφράσω μια σκέψη, μια μνήμη, ένα συναίσθημα, αυτό που με συγκινεί, αποτελούν όλα μέρος του αποτυπώματός μου όταν δημιουργώ ένα αντικείμενο. Το χρώμα και η ρητίνη είναι δύο από τα σύμβολα της δουλειάς μου που με βοηθούν να εκφράσω αυτό που αγαπώ. Η σειρά «Colorful comeback», βασισμένη σε κρυστάλλινες φόρμες, εκφράζει αισιοδοξία και μια παιγνιώδη διάθεση μετά το αίσιο τέλος μιας περιπέτειας.

Η Σοφία Ζαράρη παρουσιάζει το «ETERNA»:
Σύμβολο της αρχαίας ομορφιάς, η Αφροδίτη της Μήλου, ένα από τα διασημότερα αριστουργήματα της ελληνιστικής τέχνης, αποτελεί την αφετηρία και την έμπνευση για τη δημιουργία των έξι κοσμημάτων της συλλογής «Eterna».
Η Αφροδίτη της Μήλου είναι ένα παράδοξο: μια ακρωτηριασμένη γυναικεία φιγούρα ηλικίας δύο χιλιάδων ετών που ενσαρκώνει την ομορφιά μέσα από την ατέλεια. Όσο για τις θεωρίες σχετικά με την αρχική της στάση, δεν υπάρχει κανένα άγαλμα ή έργο τέχνης που να έχει προκαλέσει ποτέ τόση συζήτηση. Μία από τις ερμηνείες υποστηρίζει ότι η θεά κρατούσε έναν καθρέφτη ή ένα μήλο. Πράγματι, έτσι τη φαντάστηκα και άρχισα να δημιουργώ, σε μια εσωτερική εξερεύνηση της έννοιας της αληθινής ομορφιάς.
Είναι μια συνεχής πάλη ενάντια στον χρόνο και τις ρυτίδες. Στεκόμενες μπροστά στη ζυγαριά, μετρώντας τον εαυτό τους για να μην ξεπεράσουν τις διαστάσεις που ορίζουν το «ιδανικό» σωματικό βάρος που απαιτείται για να θεωρηθούν όμορφες και επιθυμητές, οι γυναίκες έρχονται συνεχώς αντιμέτωπες με την κοινωνική πίεση να συμμορφωθούν στα στενά, συχνά μη ρεαλιστικά πρότυπα ομορφιάς που επιβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης και η βιομηχανία της μόδας.
Η «δικτατορία της ομορφιάς», όπως θα μπορούσαμε να ονομάσουμε την κυριαρχία της εξωτερικής εμφάνισης και την επιρροή της στις ανθρώπινες σχέσεις —όπου η κοινωνική αποδοχή συχνά ενισχύεται μέσω της εικόνας— καλλιεργεί την ανασφάλεια. Αυτό υπονομεύει την αυτοεκτίμηση κάθε γυναίκας που δεν έχει φτάσει ακόμα στο σημείο να αποδεχτεί πλήρως τον εαυτό της και να ζήσει ειρηνικά με τις ατέλειές της μέσα από το αναπόφευκτο πέρασμα του χρόνου.
Αφιερωμένα στην αιώνια ομορφιά, τα έξι κοσμήματα της συλλογής «Eterna», γιορτάζουν την αυθεντικότητα. Επικεντρώνονται στην ομορφιά της ψυχής που ζει και αναπνέει μέσα στα χρόνια, εκφρασμένη στη μοναδικότητα κάθε γυναίκας — πέρα από στερεότυπα και κοινωνικές νόρμες που το μόνο που καταφέρνουν είναι να τρέφουν το άγχος και να της στερούν τη χαρά της ζωής.