Αγγελίκα Διπλάρη - Ελλάδα



bio:



Η Αγγελίκα Διπλάρη κινείται στην πρακτική της με την ευαισθησία μιας ποιήτριας, κατασκευάζοντας εσωτερικές αφηγήσεις που αντλούνται από εικόνες, σκεπτομορφές και ήχους, οι οποίοι μοιάζουν να κατοικούν σε φαντασιακά τοπία. Δουλεύοντας με υλικά ριζωμένα στη φύση, δίνει σχήμα στο ξύλο και το μέταλλο, δημιουργώντας φόρμες που εμπεριέχουν ανεπαίσθητες εντάσεις — ανάμεσα στην ηρεμία και την ανησυχία, το βάρος και την ελαφρότητα, την οικειότητα και το ανοίκειο. Μέσα από διαδικασίες κοπής, συναρμολόγησης και χάραξης, η ύλη —στα χέρια της— γίνεται φορέας ατμόσφαιρας και μνήμης. Το έργο της καταλαμβάνει ένα μεταίχμιο όπου η φαντασία συναντά τη δημιουργία, πλάθοντας συνδέσεις ανάμεσα στον εαυτό και τον άλλο, ανάμεσα στο άυλο και το απτό.


statement:



Πόλεις, Τόποι. Στη βαθιά νύχτα και την ελευθερία των συνειρμών, μέσα στη λέξη «πόλη», ένας τόπος, χωρίς να προδικάζω πού θα με οδηγήσει, αν θα βιώσω φόβο, θλίψη ή χαρά, χωρίς να με απασχολεί αν θα είναι όμορφο, άσχημο, σωστό ή λάθος. Ναοί, κτίρια, αρχαίες πόλεις, τελετές, έγκλημα, μετρό, ταξί, ορίζοντες, ποτάμια. Σε εκείνες τις πόλεις όπου έτρεφα το παιδικό όνειρο να ζήσω, έχοντας μαγευτεί από ασπρόμαυρες ταινίες, βιβλία και αφηγήσεις, κι όμως δεν κατοίκησα ποτέ, ο συνειρμός της σκέψης σταμάτησε, και ξεκίνησε ο μόχθος της δημιουργίας. Ίσως κι αυτό να αποτελεί μια μορφή λύτρωσης! Βαρανάσι, Μανίλα, Σρι Λάνκα, Τόκιο, Ανόι, Κατμαντού, όπως ακριβώς τις έχω πλάσει.